Met ‘La Brokken en de swingende jaren ’50 en ’60′ brengen vocalist Roxanne Hartog en het Nederlands Muziek Consortium o.l.v. Jan Dumée een muzikaal tijdsbeeld terug naar het podium waarin de Nederlandse lichte muziek op haar hoogtepunt functioneerde.
Centraal staat niet alleen het repertoire van Corry Brokken, maar vooral ook de wereld waarin dat repertoire tot stand kwam: de radio-orkesten, omroepensembles en studiobezettingen die in die jaren het muzikale fundament vormden van Nederland. Orkesten als die van de omroepen en de grote studiogroepen bepaalden het klankbeeld van een tijd waarin live gespeeld, in één take opgenomen en direct uitgezonden werd. Binnen dat ecosysteem ontwikkelden zangers als Corry Brokken hun artistieke identiteit — nauw verweven met arrangeurs, orkestleiders en musici die het niveau van de uitvoeringen bepaalden.
De voorstelling herstelt die context: de rol van het orkest als dragende kracht, de discipline van de studio-opname, en de specifieke klank van de Nederlandse radio-orkesttraditie waarin jazz, chanson en lichte muziek elkaar kruisten. Zo wordt Corry Brokken niet enkel gepresenteerd als zangeres, maar als product én spil van een uitzonderlijk rijk muzikaal systeem.
Het eclectische repertoire van éen van Nederlands meest toonaangevende vocalisten wordt in deze productie opnieuw tot leven gewekt. Voor seizoen 2027 wordt een theatertour voorbereid die verder gaat dan een concertvorm: de bezoeker wordt ondergedompeld in de sfeer, spanning en verfijning van de jaren ’50 en ’60 — de periode waarin Corry Brokken, zowel nationaal als internationaal, haar artistieke signatuur vestigde.
Tijdens de eerste voorstelling worden bovendien exclusieve previews getoond van de filmdocumentaire De stem, de tijd en de muziek die verdween, die dezelfde wereld verder uitdiept en het muzikale erfgoed van deze periode in beeld brengt.
Daarnaast zal een jazzkwintet van het Nederlands Muziek Consortium in kleinere bezetting het repertoire opnieuw benaderen vanuit een meer intieme, improvisatorische invalshoek, waarbij de vrijheid van jazz wordt verbonden met de strakke discipline van de toenmalige studio-orkesten.
Zo ontstaat een dubbele laag: de grandeur van het grote radio-orkest én de directe, rauwere energie van de kleine jazzformatie — samen het klanklandschap waarin deze muziek ooit echt leefde.